Soñar es gratis.


Tampoco conviene decirlo muy alto no vaya a ser que se entere el señor de hacienda y le ponga un arancel a los sueños.
Sí, reíros, cosas más raras se han visto. A mí, por ejemplo, me cobran por aparcar en la calle en la que vivo. Aunque, no sé, a veces tengo la impresión de que estas cosas me pasan a mí solo y que el resto de la humanidad aparca gratis donde quiere.
Puede ser verdad, pero…
… También es verdad que, ese conocido que  todos tenemos, un tal Pichote, que tonto será, pero que las dice como puños, lleva años dando la matraca con el tema. Algún día nos cobrarán hasta por respirar.
La gente, cuando dice esas cosas, se enfurruña. Él, lejos de amilanarse, no en vano es Pichote, abunda más: … o por ir a la playa, o por tomar el sol, o por el agua que es de todos (ay no, que por eso ya cobran), o, mismamente por el aire que respiramos.
A veces tengo la impresión de que Pichote, además de padecer de lo suyo, también tiene dotes para la videncia. Porque hubo una vez un ministro, nombrado por un presidente auto-diagnosticado de sobredosis de sensatez, que le puso un impuesto al sol.
Así que, mejor no bromeemos, que después viene uno con apellido de ciudad (Soria) y si no queríamos caldo, nos da dos tazas de Pichote.
Sin embargo, a mí eso de que le puedan poner, presuntamente, una tasa a lo soñado me tiene preocupado.
Ahora mismo, y sin ir más lejos, andan por los aledaños y practicando para el día que encuentren el modo y manera de hacer tal cosa y pensando cómo nos van a vender después tal maravilla.
Dice la propaganda que si juegas a la lotería, a la primitiva, a los ciegos, al euromillón, a la bonoloto, al gordo de la primitiva o, a lo que sea, y te toca, cumples tus sueños. No sé, no tengo experiencia en el tema. Por tanto, hablo de oídas. Pero no discuto que tal cosa pudiera suceder.
¿Y nadie se ha dado cuenta de lo que pasa después, o qué?
Pues eso, pasa lo que decía Pichote. Viene el de hacienda y te requisa un 20%. Así, por la patilla. Y por mucho que tú digas: coño, que me ha tocado a mí, no a ti. Viene él, el fulanito de hacienda, y se lleva un tanto por ciento de lo soñado.

Así que, menos hablar mal de Pichote y un poquito de consideración. Porque sí, Pichote será tonto, porque  para listos ya sobramos nosotros, pero listos de verdad (¡ y menuda piara de listos!) son los que nos mangan la pasta en nombre de todos y encima te llaman bandolero si no colaboras gustosamente en sus atracos. 

"En las antípodas".


Sabía, porque en alguna parte lo había leído, que Australia, el único país del mundo que también es continente e isla al tiempo, era un lugar ciertamente peligroso.
Al parecer, hay especies aparentemente inofensivas y anodinas, que pueden acabar con la vida de cualquiera en  cuestión de segundos. La lista parece ser bastante extensa. Sin embargo, lo que no sabía, y ahora me estoy enterando, gracias a Byll Bryson y a su ameno libro “En las antípodas”, es una anécdota, de carácter trágico, que él narra con desparpajo y que tuvo como protagonista al primer ministro australiano.
Sí, porque en Australia, ahora independiente, aunque todavía pendiente de la Gran Bretaña (aunque, cada vez menos), tuvieron un primer ministro, allá por los sesenta, si mal no recuerdo de lo leído, llamado Harold Holt que, según Bryson, un que un día que caminaba por una playa, una ola se llevó.
Lo buscaron durante semanas y el pobrecillo jamás apareció.
Dice Bryson que, esas cosas en EEUU, de donde él procede,  no pasan. Por desgracia. Y añado yo, que en Europa, que yo sepa, tampoco. Porque, por mucho que algunos de los que viven aquí quieran que a alguno de los nuestros les pase tres cuartas de lo mismo, las probabilidades parecen más bien escasas.
Después, como es natural, sorprendido por el gracejo y la soltura con que Bryson cuenta la anécdota, acudo a San Google de todos los Saberes, mi actual enciclopedia de cabecera, y compruebo que la cosa es verdad.
Harold Holt existió, alcanzó el grado de primer ministro cuando la isla-continente ya no era una inmensa cárcel, y cuando a los aborígenes ya los habían sacado del catálogo de flora y fauna en la que estaban metidos.
Pero que la cosa no fue realmente así. Bryson, haciendo un alarde literario y en aras de la hilaridad, hizo una versión cuasi libre de la cuestión.
Harold Holt era un tío sobrado, seguro de sí mimo y que nadaba y buceaba tal cual pez fuere. Un día, estando en la playa de Cheviot, en Point Napean, y habiendo un temporal de mil pares de isobaras, decidió bañarse. Las personas que lo acompañaban, al parecer tres, le conminaron a que no lo hiciera. Sin embargo, él, dueño de sus actos, y conociendo como conocía la playa como la palma de su mano, hizo caso omiso y se zambulló en el mar.
Y hasta luego, Lucas. De Harold Holt nunca jamás se volvió a saber.
Por eso, desde aquí, desde este humilde blog, no sé si lanzar una propuesta en alguna de esas plataformas que hay para demandar cosas, para que nuestro presidente incluya entre sus paseos a las playas. Por pedir…
También tengo que escribir que, me dijo un conocido que se dedica a cosas de matemáticas, que las posibilidades de tragedia son las mismas de que te toque el Euromillón.

Y ahora les dejo, voy a ver si echo un boleto. 

¿Limpiarse el culo con la Constitución es delito?


El pasado día 6 recibí una llamada por wasap de ese típico amigo que todos tenemos. El hombre andaba preocupado. La duda lo carcomía. ¿Tú crees que me va a pasar algo? Contesté rápido como una centella (no confundir con centolla, que son de natural lentas): Qué va, hombre. Además, qué te va a pasar que no te haya pasado ya. (Ay, si yo contara). El hombre pareció quitarse un peso de encima. Al notarlo más aliviado, me atreví a preguntar: ¿Y luego cómo fue la cosa, meu? Pues nada, ya sabes, estaba allí donde todo se decide y después de rematar la faena, con tremendo éxito todo sea dicho, me di cuenta de que no había papel higiénico a mano. Cosas que pasan, pensé. Él continuó a lo suyo: Entonces, y como siempre tengo algo de lectura fantástica que me coadyuve con el tránsito, cogí un librito, arranqué unas hojas e hice un apaño. La verdad, éste típico amigo, ése que todos tenemos, en mí caso, es más bien del género bobo. Como es natural, añadió, cuando me di cuenta quedé preocupadísimo. Porque, ¿y si me enchironan por eso, qué? ¿Quién se va a comer la media tonelada de polvorones que compré para Navidad? Para calmarlo y sacármelo de encima, dije todo serio: Pero, hombre, quién se va a enterar. Después, lo confieso, pensé en hacer una llamadita anónima y librar a la humanidad una temporada de su presencia, pero... la poli no tiene wasap. No sé, las paredes tienen oídos, hay chivatos donde menos te lo imaginas. Además, al acabar la faena creo recordar que exclamé a voz en grito: ¡Mecagoenlacona, me acabo de limpiar el culo con la Constitución! No me vais a creer: me quedé atónito. ¡Mira que gritar! Sólo atiné a decir un mustio cómo, y repetí: cómo dices. Aunque creo que él no lo oyó porque siguió tan campante a lo suyo. Y chico, en este país de mierda ya ves lo que pasa: haces el mameluco y te subvencionan a pensión completa en la fonda Rejas, ¿o es que no ves los telediarios? La verdad, me estoy sacando. El médico ha detectado  que tengo los niveles de Ferreras, de Pastor y de Évoles por las nubes. Me recomendó reposo, buen vino, mejores alimentos y hacer el amor cada ocho horas. Me dice, que si soy metódico, en veinticinco años mejoro. Seguro. Sin embargo, no le contesté nada. Para qué, si ya está preocupado y ocupado con lo suyo. Por eso, y después de unos instantes de silencio, mi típico amigo retomó la cantinela: Si eres titiritero corres riesgo, si te pones más ordinario de lo habitual y descargas la ira en las redes sociales, son capaces de emplumarte hasta pasado mañana, pero si eres un hijo de puta, policía local y de Madrid, lo tienen que investigar y pasan dos meses mirando si estaban bien o mal puestas las tildes. Y ahora encima, voy yo, y víctima de un descuido, me limpio el culo con la Constitución. En qué andaría yo pensando. ¡Cagonlacona! Fue entonces, lo juro por Snoopy, o sea, cuando ya cansado de la cuestión le espeté de malos modos: Pues a ver si te organizas un poco y dejas de dar la chapa. Haz como yo. En el retrete tengo una surtida colección de revistas, y el otro día, fíjate tú la casualidad, a mí me pasó lo mismo, y me acabé limpiando con la cara del mismísimo Rajoy. ¡Qué asco, macho!, oí que decía el otro. Y tanto, contesté, menos mal que en casa tengo un chintófano de esos que funcionan como un geiser. Qué modernidad, creo que lo llaman lavafandangos. 

Johnny Ho(a)llyday.


Una vez, en esa galaxia llamada cine, vi una película de un concierto suyo.
Juanito Vacaciones (Johnny Hollyday), salió al escenario, las adolescentes se volvieron locas, pese a que aún no se había puesto de moda el lanzamiento de bragas, y él cantó dándolo todo. A la segunda canción, sudaba como sólo sudan las estrellas, con profusión de lentejuelas.
Decían las más fans que era guapo, y decían los más ocupados en hacer comparaciones que era el Elvis Pelvis francés.
Sin embargo, yo que nací descreído y encima en la Costa da Morte, puedo decir y digo, que yo lo conocía porque en casa mis hermanas decían que estaba casado con Sylvie Vartan. Y claro, como la Vartan era chica y además no sudaba, me gustaba más.
Y que conste, que lo digo sin desmerecer ni lo más mínimo a Juanito Vacaciones, o si preferís, a Johny Hollyday, como era más conocido.
También tengo que escribir que, estoy tan seguro que no se llamaba ni Johnny ni Juanito, porque lo miré en San Google de todos los Saberes y allí vi que ponía que el que, ahora debe andar a la vera de Elvis moviendo los dos juntos la pelvis, se llamaba Jean-Phillipe, o sea Juan Felipe, que tampoco o alias Juanito Vacaciones.
Pero, me estoy equivocando. He leído O donde debía haber leído A. Cosas de la dislexia, disculpar. O sea, que todo lo anterior no sirve para nada. Porque no es lo mismo llamarse Hallyday que hollyday por mucho que a simple vista pueda parecer lo mismo, porque Hallyday es francés y significa Jean-Phillippe y a Hollyday aquí se le conoce por Benidorm.
Y si no, mirar lo que tenemos aquí:
Raphael, por ejemplo. A Raphael le quitas la ph y se queda neutro del todo. Y por mucho, que el bueno de Rapha se levante ácido o alcalino, la gente siempre lo ve neutro.
No es el caso Hallyday, por supuesto. Un hombre polifacético al que yo también vi en alguna película empleado de actor, y que de neutro no tenía nada. El pobre se casó cinco veces sin que jamás lo condenaran por reincidencia, y lo que es peor, y además irremediable, el pobre se murió hace unos días.
Me enteré de la noticia, porque a Loquillo, uno que es tan alto como cantante y borde, le publicaron un artículo los de El País muy sentido titulado “Mick Jageer y él”, y en el que le llama rocker. El más rocker de entre todos los rockers.
Y no dudo, en absoluto, que esto sea verdad, aunque lo que también es cierto, y además irrebatible, es que al bueno de Juanito Vacaciones, siempre lo recordaré así porque era un auténtico fenómeno de la naturaleza.

Descanse en paz, pues, Johnny Hallyday, ya estás de vacaciones.

Educación peliculera


No quisiera dar la impresión con este post que pretendo impartir cátedra sobre buenas costumbres y educación, porque ni soy yo quién, ni tampoco ese es mi objetivo. Tampoco querría convertirme en un émulo de Marías (don Javier), ni subirme a púlpito alguno. ¡Faltaría plus!, como dicen los bilingües. Más bien es al contrario. Por mí que cada uno, y cada cual haga lo que se le ponga en los ijares. Eso sí, con una premisa básica y principal: por favor, no toquen los bígaros, y no hagan lo que no les gustaría que les hicieran.
Veo, casi a diario, y lo peor es que sin querer aprendí el palabro que es zapping (cambiar de canal, de toda la vida), a personas en la televisión dando lecciones sobre cosas que parecen desconocer. Y una de ellas, tan sencilla como básica, es la educación.
Tengo la impresión de que la buena educación, o al menos la que actualmente sirve de modelo a la mayoría, es esa que se desprende de las series americanas. De tal forma, y aun siendo cierto, que puede ser que alguna vez sirviera como ejemplo de algo, ahora no lo es. Porque, son zafios. Y lo que puede parecer exageración y purismo exacerbado, se queda todavía corto viendo que las series que más sirven de ejemplo son también las más ordinarias.
Nuestra forma de comer, hablo de la de los españoles, viene de la tradición francesa. No se extrañen, aquí por importar, importamos hasta monarquías. Los modales anglosajones siempre fueron tenidos por bárbaros en estos lares. Eso de apoyar el codo en la mesa o de hacer desaparecer una mano mientras se engulle con la otra, siempre fue considerado estrafalario. Sin embargo, ahora no hay actor o actriz que no lo haga en pantalla.
El modelo a seguir parece ser la comedia americana. Personas sentadas alrededor de una mesa, tomando un vaso de agua (por ejemplo) con una rodaja de limón. Y si, a ese mal gusto le añadimos el uso del tenedor como si fuera un puntero láser la cosa amenaza cotas de tremenda marranada.
Veo una película, las chicas departen sobre la calidad de sus amantes y la frecuencia de sus actos, y entre bocado y bocado, se apuntan con los tenedores a los ojos para refrendar sus frases. Se carcajean con la boca llena, y cuando una dice (la ocurrente) que no sé quién tenía un pollón kilométrico, se tapan las bocas llenas de comida al tiempo que ríen pícaramente. Es entonces, cuando aparece la mano oculta, que a saber en lo que andaría ocupada, y se la llevan a la boca para taparse la papilla que allí tienen sedimentada. Lo hacen siempre tarde, cuando ya se les ha visto todo el engrudo.
Después los críticos, esa especie, nos hablan de glamour, y ponderan el realismo conseguido. La papilla de guisantes eran verdes, las caries estaban muy bien trabajadas y los implantes eran tela fina. Sólo falta en este aquelarre inventar el cine con olor y oler el aroma de sus cuescos. ¡Glamour! Aun así, estos pedorros y estas pedorras imparten cátedra y se convierten en referencia de estilo y buenas maneras con la complicidad del crítico emplumado en brea de dólar.
No sé pero, para mí, que todos estos “intelectuales” de tenedor en ristre deberían de ser estudiados en algún que otro manual de entomología básica. Al fin y al cabo, hablamos de la afamada especia: cucaracha peliculera.

Eso sí, los críticos comen en mesa aparte. Son el servicio, por tanto, otro género de la misma especia: escarabajos pelotudos y de lo más comunes.

Romualdito.

No es que fuera dormilón, es que si se levantaba rápidamente se mareaba. Quizá por eso, Romualdo se levantaba a las dos de la tarde. Su madre lo apremiaba siempre: Romualdito, levántate para comer que si no, no te va a quedar tiempo de dormir la siesta. Y, Romualdito, al igual que Lázaro, hacía el milagro, se levantaba y se sentaba a la mesa. Eso sí, sin prisa alguna. La siesta acechaba entre bocados y bostezos.
Si creéis que me estoy inventando al personaje, a Romualdito, estáis equivocados o sois unos mal pensados. Romualdo, Romualdito existió. De mayor alcanzó el título de Don Romualdo y dedicó toda su vida al estudio de ese logro que es el dormir.
Primero durmió como un lirón, y después con el avance de los tiempos, acabó haciéndolo como un koala. Existió al igual que existe Teruel. Vivió en algún sitio, en el que también dormía, y cuando venía a la aldea sus siestas estaban en boca de todo el mundo. Tanto que, no exageraría lo más mínimo, si dijera que Romualdito primero, y después Don Romualdo, administrador de sus propiedades y cancerbero de sus sueños, nunca tuvo tiempo para trabajar. Y aunque, tampoco lo necesitaba, si no lo hizo no fue por falta de voluntad, sino por exceso de sueño.
Sí, Romualdito fue un campeón. Jamás jugó al fútbol, ni tuvo afición conocida. El único vicio sabido de Romualdito era dormir. Puede dar fe cualquiera; y como los de la Costa da Morte somos muy de no meternos en las cosas de los demás, nadie le reprochó nunca absolutamente nada. Además, ¿qué le podríamos haber reprochado sus coetáneos, lo excesivo de su sueño? No hacía daño a nadie, ni nunca tampoco dio murga alguna. Era autosuficiente. A Romualdito por las orejas no le salía cera como le sale al vulgo, a él le salía parné. Y como tampoco daba lata alguna, ni siquiera a la mucama encargada de hacerle la cama, Romualdito vivió y durmió feliz toda su vida.
Por tanto, y si este mundo fuera justo, los politicastros locales bien podrían destinar dinero a la loa y ensalzamiento del antológico Romualdito, y ponerle una estatua, con peana bien vistosa en forma de cama, sobre la cual dormiría plácido el onírico Romualdito el resto de la eternidad. Rey y señor de todos los sueños, porque el mundo es sueño y los sueños, sueños son.
Nota: Va por ti, Romualdito, me han dicho que te has muerto. ¡Enhorabuena! Has alcanzado tu objetivo: no levantarte ni para comer.


MAN.



Lembro cando chegou. O primeiro que fixo foi visitar a un veciño, tamén de ascendencia alemana, é despois ir ata a Ponte do Porto, a mercería que tiña alí miña tía Ángeles, é mercar non sei qué trebellos.
Era un bo mozo, alto é desgarbado. Correcto no ademán é reservado no falar. Os que ó trataron cando chegou, nen bergantes, falaban de él, que estaba mais tolo ca unha cabra.
Eu coido que, toda a rapacería da bisbarra, víamos nel a un Tarzán. Nadaba como si peixe fose, é tamén facía fazañas restrinxidas a o común dos mortáis. As veces, a ó tempo que nadaba, levaba un balde cheo de pintura as costas, é tempos houbo nos que non quedou risco nin rocha, donde non deixara mostra da sua excentricidade é anunciara o seu museo.
Na Costa da Morte, en inverno, vai frío. Hai temporáis a cotío é, con todo, él só usaba un taparrabos como abrigo. Así naceu a lenda do Tarzán de Camelle é, a o mesmo tempo, escomenzou ó ollar das mulleres.
Podíalo ver paseando, ca pel erizada tal coma si fora unha galiña, polos arrededores da caseta que levantóu cas súas mans, dándolle un caderno a os poucos visitantes que alí se achegaban. Pedíalles a todos, sin destinción alguha, que fixeran un dibuxo ou un garabato, é, xa de paso, postúlaballes unha pequena esmola como pago do privilexo de habelo conocido é de haber tido o ledicia de pasear polos terréos que consideraba coma propios.
A aquel home desconocido os lugareños chamáronlle Man. Nunca outro nome tivo. O acervo popular debéu ser vidente, porque así foi coñecido ata o mesmo día que finou. Xamais un home acadou un nome mais propio: Man.
Dín, os mais románticos, que morreu da pena. De ver o mar, do que tanto había gostado, cheo de merda é de lixo cando afundiu o Prestige. Din, tamén, que toleu da impotencia, é a súa foto percorreu o mundo como mostra do arrepío polo que os seus conxéneres soportaban, é como forma é maneira de protestar pola neglixencia, pola falta de previsión, é pola nula sensatez das autoridades que nos gobernan. Nen bergantes, é sen querer contradecir a naide, o médico que o atendeu escribiu Neumonía no certificado de defunción.
Man morreu é naceu o mito. Todos os que lle chamaron tolo agora falan ben de él. É tamén, é quizais como desagravio de tanta fenda recibida, puseronlle un museo, agora de verdade, que recorda a sua estancia naquel sitio que tan do seu agrado foi.
É eu, que tiven o lecer de coñecelo, é que teño falado alguha vez con él, digo sin faltar a verdades alguha, que Man estaba tolo. Tolo de carallo, pero que foi un bo home que xamais dano fixo a naide,  tamén é certo. O seu único propósito nesta vida que Deus, ou quen sexa, nos deu a foi encontrar a felicidade é a sua procura entrogou a vida.

É Mais nada, que tampouco pouca cousa veu sendo. Vai por ti, Man, alemán de Camelle.